Een fantastisch trouwfeest

87049659_2757154797697368_5155358651090731008_n

20 februari 2020, 20u10… Ik zit klaar in het kleine, vertrouwde zaaltje te Zwevegem-Knokke voor de generale repetitie van de nieuwe voorstelling van Klakkeboem. En zoals dat al jaren de gewoonte is tijdens de krokusvakantie, staan de acteurs klaar achter het gordijn om de zaal aan het lachen te maken. Vriend Johan zit naast mij aan enkele knoppen van het bedieningspaneel van de verlichting te draaien en te schuiven. Hoe hij wijs geraakt uit dat ding is voor mij een raadsel. Regisseur Bruno ondergaat de kwellingen die iedere regisseur kent bij een generale, wetende dat hij het stuk nu moet los laten. Terwijl ik nog zit te babbelen met Kurt en Kris, begint plots een proloog (ik geef geen details want ik wil het plezier niet bederven voor degenen die het stuk nog moeten zien). Een leuke, grappige verrassing want wie het stuk kent, weet dat er eigenlijk geen proloog in zit. De toon wordt direct gezet en na de korte proloog opent het gordijn en treden we binnen in de bruidssuite van een gerenommeerd hotel in de stad. En daar begint het verhaal (ook hier geef ik geen details) dat net zoals de meeste kluchten rustig aan begint en waar naar mate het stuk vordert alle registers open getrokken worden. De acteurs voelen zich duidelijk in hun sas en zodra de lachsalvo’s elkaar meer en meer opvolgen, zie je ze groeien in hun personage. Misverstanden en doldwaze situaties worden op het publiek afgevuurd. Het tempo ligt behoorlijk hoog en de teksten komen er (op enkele kleine charmante versprekingen na) bij de acteurs vloeiend uit. Eventjes kijk ik rond mij en ik zie mensen uitbundig lachen en genieten. De trouwe Klakkeboemers die op iedere generale op post zijn, Peggy en Bart van Het Kuurns Theater en een aantal inwoners van Marialove Heestert die dank zij Dennie (een mooi initiatief dat een dikke pluim verdiend) samen met hun begeleiders ook eens van een stukje toneel kunnen genieten. Voor ik het besef is het stuk voorbij en is het applaus voor de groetende acteurs en regisseur los gebarsten. Na het stuk wordt er nog wat nagenoten, complimenten uitgedeeld en een paar goedbedoelde puntjes van opbouwende kritiek gegeven. Waarom klinkt het woordje kritiek trouwens altijd zo negatief  ? Laten we er aandachtspuntjes van maken 🙂 . En wat vond ik er persoonlijk van ? Wel, ik geloof dat iedereen in de zaal dat wel zal gehoord hebben. Ik heb nu eenmaal een heel subtiele lach. Een dikke proficiat aan alle acteurs. De ervaren rotten weten mij toch nog steeds te verrassen en bewijzen nog maar eens waarom ze intussen een vaste waarde geworden zijn. De nieuwelingen en minder ervaren rotten hebben mij echt gecharmeerd en zijn goed op weg om vaste waardes te worden. Kortom : ze zijn nondedju goed bezig. Tot slot wil ik mij nog eventjes richten tot 1 actrice. Een vrouw die een heel goede vriendin geworden is, mij nauw aan het hart ligt en wiens niet-echtgenoot met volle teugen stond te genieten van haar prestatie : Beatrijs… Welkom terug ! Blij om u weer op dat podium te zien staan.

Pe

Welkom in de familie

Knipsel

“Welkom in de familie”. In het voorjaar van dit jaar kreeg ik als lid van de leesclub van Klakkeboem de vraag om dit stuk eens te lezen. Ik had er nog nooit van gehoord. Diezelfde dag plaatste ik de tekst op mijn tablet en begon ik er aan. Eigenlijk heb ik nooit graag toneelstukken gelezen. Om één of andere reden lezen die niet bijster vlot en ik moet altijd een inspanning doen om tot de laatste bladzijde te geraken. Bij dit stuk was het echter anders. Na een aantal bladzijden wist ik al dat ik een juweeltje in mijn handen had en voor ik het besefte zat ik aan de laatste bladzijde. Nadat ik ook deze achter de rug had, liet ik weten aan de andere leden van de leesclub dat dit voor mij de nummer 1 was om te spelen in het najaar 2019. Op een bijeenkomst van de leesclub bleek al gauw dat de anderen het hier volmondig mee eens waren. Hilde lag al vast als regisseur en we konden op zoek naar de 5 acteurs. Nu zijn we eind oktober en eergisteren heb ik onze acteurs Maarten, Thomas, Alexandre, Julie en Nele aan het werk gezien. En ze deden het met glans. Als decor zagen we op de achtergrond een enorme boekenkast vol met boeken (uiteraard) en een platenspeler. Op de voorgrond een paar zetels rond een salontafel. Een slimme zet van de regisseur want door de acteurs de maaltijd in de zetels te laten nuttigen vermeed ze dat het stuk te statisch zou worden en zich enkel aan een eettafel zou afspelen. Het stuk bleef op deze manier wat dynamischer waardoor de acteurs wat vlotter van hun vaste zitplaats weg geraakten en zo de verscheidene tragische scènes meer tot hun recht konden laten komen. We maken kennis met 5, relatief jonge mensen die al enkele jaren een band met elkaar hebben en elkaar ontmoeten voor een etentje. Als één van hen besluit om een grapje uit te halen, worden de conversaties snel bitsig. Oude frustraties worden opgerakeld en hoewel ze vaak een goede scheut humor bevatten wordt de sfeer steeds vijandiger tot we de voorspelbare ontploffing krijgen. Maarten en Thomas trekken duidelijk het laken naar zich toe en weten feilloos hun emoties om te zetten in hun acteerprestaties en hun conversaties. Alexander zet eventjes zijn eigen karakter aan de zijkant en slaagt er in een overtuigend, ingetogen personage neer te zetten dat op het einde van het verhaal iedereen weet te verrassen met een onvoorspelbare wending. En dan hebben we nog de twee dames Nele en Julie die niet moeten onder doen voor hun mannelijke collega’s en hun typetjes vol overtuiging op de planken weten neer te zetten. Nele met de panache en heldere stem zoals we van haar gewend zijn en Julie die alle registers open trekt, zichzelf overstijgt en een monoloog brengt waarbij mijn mond haast letterlijk open viel. En dat terwijl ze pas voor de derde keer op de planken staat. Indrukwekkend. Een daverend applaus was dan ook meer dan verdiend op het einde. Ze hebben het hem toch maar weer geflikt, die Klakkeboemers. En ik ? Ik genoot na de voorstelling nog wat na van een babbel met de vrienden en een lekker glas duvel. Dat is ook theater. J

PIXELS

Pixels-high-res-1

Ik ben geen fan van Adam Sandler. In de remake van “The Longest Yard” kon hij mij nog enigszins bekoren maar van zijn andere films krijg ik steevast spontane braakneigingen. Groot was mijn verbazing toen ik afgelopen week in de media vernam dat Netflix een miljoenencontract heeft afgesloten met hem. Adam Sandler-films zijn blijkbaar hot. Razend populair ! En dan vooral bij het jonge publiek. Gezien Netflix vorige week (toevallig ?) ook  de film “Pixels” toevoegde aan het aanbod, besloot ik de man nog een kans te geven. Eerlijk gezegd heeft de film al van sinds ik de trailer zag mijn interesse opgewekt. Ik ben geboren in de jaren 70 en ben dus net als de hoofdpersonages van de film opgegroeid met games als Galaga, Pac-Man, Centipede, Donkey Kong en noem maar op. Een dagje aan zee betekende voor mij tegelijk minstens een uurtje in het lunapark vertoeven. Dus… een film met aliens die deze alombekende games gebruiken om een invasie uit te voeren op onze planeet ? Laat maar komen die handel !

Het verhaal : Sam Brenner (Adam Sandler) ontdekt als tiener dat hij een talent heeft voor videogames. Op het wereldkampioenschap videogames verliest hij echter het finalespelletje Donkey Kong van Eddie Plant (Peter Dinklage) en hij besluit om videogames te laten voor wat ze zijn. Jaren later wordt de wereld plots aangevallen door aliens die zich transformeerden in de figuurtjes van de bekende videogames. Op deze manier wordt een marinebasis aangevallen door de ruimteschepen van Galaga en wordt New York plots het jachtterrein van een reusachtige Pac-Man. Sam kan zijn beste vriend Will Cooper (die op dat moment president van de USA is) overtuigen om gamers in te zetten in plaats van het leger tegen de Aliens. Maar enkel de beste zullen in staat zijn om deze taak op zich te nemen en daardoor wordt Sam verplicht om een bondgenootschap op te richten met zijn aartsvijand Eddie Plant.

699c1490-4ea5-4cbc-a60f-5dba1cc8dcb5

Het verdict : Nee. Ook hier weet Adam Sandler mij niet te bekoren. Weer speelt hij één van zijn sullige typetjes waarbij je spontaan de neiging krijgt om alles wat in de buurt van uw stoel of zetel ligt spontaan naar het televisiescherm te gooien. Wordt het geen tijd om op pensioen te gaan, Adam ? De verhaallijn is flauw en voorspelbaar. De humor is van een niveau dat enkel iemand met een IQ lager dan 40 grappig vindt. De nevenpersonages acteren bar slecht en zijn totaal ongeloofwaardig (Kevin James als president van de USA ????). Enkel de speciale effecten houden de film nog een beetje recht maar die zijn te zeldzaam om de film te redden (waarom krijgen we de aanval van Galaga nauwelijks te zien ?). De oude videogames waren iedere munt van 5 frank waard die ik in het geldslot stopte. Deze film echter is nog geen munt van 1 frank waard. Goodbye Adam Sandler. Forever !

Blauw op de straat

politie_6

Maandag 6 maart 2017. Ik had een dag verlof. Enerzijds om wat te bekomen van een intensieve week toneel, anderzijds omdat ik best wat rust kon gebruiken na enkele slapeloze nachten door een gebroken rib die ik opliep tijdens één van de voorstellingen. Ik besloot om die dag mijn zoon Tuur om 15u30 eens af te halen aan school. Iets wat ik niet zo vaak kan doen omdat ik meestal nog aan het werk ben op dat uur. Goed geluimd sta ik te wachten aan de schoolpoort als ik plots een kleine jongen met een grote boekentas op mij zie afstormen. Tuur was verrast en blij om zijn papa eens aan de schoolpoort te zien staan. “Dat is de eerste keer, papa”, zei hij opgewekt. In feite was het de tweede keer maar zijn lachend gezicht deed mij besluiten om hier geen opmerking over te maken. Waarom zou ik ? Het is maar een detail. Hem zo blij te zien deed mijn vadershart smelten. Opgewekt stapten we samen naar de auto. Toen ik de passagiersdeur wou openen om Tuur te laten instappen, zag ik tot mijn verbazing een grote cirkel in de deur gekrast. Stilletjes vloekte ik in mijzelf (niet luidop want Tuur is er bij) en ik bekeek de krassen van iets dichter. Sommigen waren heel diep. “Smerige vandaal”, dacht ik bij mezelf. Dat moet gebeurd zijn toen mijn auto ’s nachts op de oprit stond naast mijn woning. Wat nu ? Tuur keek mij onbegrijpend aan. Waarom staat papa zo ernstig naar de deur te kijken. Ik leg hem uit dat een stoute mijnheer (of mevrouw) krassen heeft gemaakt op de auto van papa en dat we naar de politie moeten gaan om dit te melden. “En zal de politie die stoute mijnheer dan in de gevangenis stoppen, papa ?” vraag hij. “De kans is klein” dacht ik bij mezelf maar ik antwoordde toch “Ja jongen. De politie stopt zulke stoute mijnheren in de gevangenis”. Onderweg naar het gemeentehuis doen we nog snel wat boodschappen en om 16u05 komen we aan. Tuur vond het spannend. Met papa naar de politie. Eenmaal binnen in het gemeentehuis overviel me de stilte en duisternis in de gangen. Aan de receptie zat een dame die mij vriendelijk vroeg of ze mij kan helpen. “Ja”, zei ik. “Ik wens iemand van de politie te spreken”. “Spijtig mijnheer”, was haar antwoord. “Dat kan enkel ’s morgens of op dinsdagavond. Verbaasd keek ik haar aan. “Hoezo ? Is hier dan werkelijk niemand ?” “Nee”, zei ze ” “Voor dringende zaken kan u 112 bellen. Als het niet dringend is moet je de wijkagent bellen”. “Is hier dan werkelijk geen enkele agent meer”, vroeg ik. “Nee mijnheer, je kan wel bellen maar dan zal het een antwoordapparaat zijn”. Vol ongeloof keek ik haar aan. Nu goed… De wijkagent dan maar. “Mag ik even het telefoonnummer van mijn wijkagent, mevrouw ?”, vroeg ik. “Euh… Tja… “, was het antwoord. “Dat heb ik nu niet op 1 2 3 bij mij liggen. Even geduld.” En op dat moment stapte een agent het gemeentehuis binnen. “Laat maar” zei ik en ik sprak onmiddellijk de agent aan. “Dag agent, u komt net van pas. Ik zou graag een daad van vandalisme aangeven. Iemand heeft krassen in m…” De agent onderbrak mij : “Sorry mijnheer, ik kan u nu niet helpen. Daarvoor zijn er raadplegingsuren. “Maar u bent hier nu”, stamelde ik “zo’n aangifte neemt nauwelijks 5 minuten in beslag. Toch ?” De agent antwoordde “Het spijt me mijnheer, maar ik kan geen uitzondering maken. Bevel van hoger op en we kregen duidelijke instructies om dit bevel te volgen. Is het dringend ?” Natuurlijk was het niet dringend. Dit kon nog wel een dagje wachten. Maar toch. “Neen, het is niet dringend” antwoordde ik. Ik begrijp dat jullie wel dringendere zaken te doen hebben.” “Dat is zo” antwoordde de agent vriendelijk. “U kan morgen terug komen vanaf 16u. Dan zullen we u met plezier helpen.” En weg was hij. “Hier mijnheer !” De dame achter de receptie overhandigde mij een brochure van het gemeentehuis. “Hier vindt u wat meer informatie”. “Dank u” zei ik nog steeds vol ongeloof. Ik nam Tuur die de ganse tijd stilletjes naast mij stond bij de hand en we stapten terug naar de auto. “Papa, wil de politie u niet helpen om de boze mijnheer te zoeken ?” vroeg hij. “Toch wel, jongen” zei ik “maar daar voor moeten we nog eens terug komen.” Ik was ontgoocheld en ook wat kwaad toen we naar de auto liepen. Alle begrip voor de politie en de mensen van de gemeente die hun werk zo goed mogelijk doen maar ik voelde mij toch een beetje met een kluitje in het riet gestuurd. Ook als je slachtoffer bent van een misdaad waarbij een interventie niet dringend is, wens je zo snel mogelijk door de politie geholpen te worden. En nu blijkt dit enkel (behalve op dinsdag) ’s morgens van 9u tot 12u te kunnen. Raar dat een gemeente zoals Zwevegem met zijn 4 deelgemeentes en meer dan 24000 inwoners zelf geen politiekantoor meer heeft dat niet enkel ’s morgens ter beschikking van zijn bevolking staat. Ik ken zelfs mijn eigen wijkagent niet terwijl ik 20 jaar geleden iedere agent in Zwevegem bij naam kon noemen. Het geeft ook niet direct het gevoel dat er politie dichtbij in de buurt is in geval van nood. De wijkagent, ja… Maar wat kan die nu op zijn eentje komen uitvoeren bij, ik zeg zo maar wat, een inbraak met geweld ? De vogels zijn al lang gaan vliegen. Toch ? Noem mij ouderwets, maar ik vind het toch fijn om na mijn werk een politiekantoor te kunnen binnen stappen en mijn verhaal te doen. Ik vind het fijn om regelmatig een combi van de politie door de straten te zien rijden  En nu ik er sinds deze gebeurtenissen op let, stel ik vast dat er maar weinig blauw meer te zien is in de straten van Zwevegem. Hopelijk heb ik het verkeerd en is de politie van de zone Mira zodanig gestructureerd (en wellicht is dat ook zo) dat alle interventies ook mogelijk zijn zonder een kantoor dat meer dan 3 uur per dag bemand is en met wat minder combi’s in Zwevegem. En toch knaagt het ergens… De politie is een beetje minder mijn vriend geworden…

Hoe een acteur een voorstelling beleeft…

theaterzaal

Het contact met het publiek na een toneelvoorstelling is altijd een plezant onderdeel van het leven van een acteur. Vaak word ik aangeklampt met vragen zoals “Heb jij plankenkoorts ?” of “Wat gebeurt daar allemaal achter de scène ?” of “Wat gaat er allemaal door uw hoofd voor, tijdens en na het stuk ?”. Het leek me wel leuk om dit eens neer te pennen. Eerst en vooral zijn de ervaringen uiteraard verschillend van acteur tot acteur maar ik ben er van overtuigd dat wij voor een groot deel dezelfde emoties beleven.

19u00 : Aankomst in de theaterzaal. Van zenuwen is er op dat moment, bij mij toch, nog geen sprake. Ik begroet de andere leden en vrienden van het gezelschap en ga mij rustig gaan omkleden. In de zaal zie ik de mensen van belichting en geluid zenuwachtig rondlopen en een laatste check uitvoeren om zeker te zijn dat hun instrumenten het niet zullen laten afweten tijdens de voorstelling. Aan de kassa en in de bar worden de voorbereidingen getroffen om het publiek te ontvangen. De regisseur loopt er wat verloren bij wetende dat hij het nu zelf niet meer in de hand heeft. In de kleedkamer ontmoet ik de andere acteurs. De ene is stil, wat in zichzelf gekeerd, de ander houdt geen 5 seconden haar of zijn mond. Hier beginnen de eerste tekenen van zenuwen de kop op te steken. Zodra ik verkleed ben, check ik altijd of de attributen die ik zal gebruiken tijdens het stuk op hun plaats liggen. Dit is iets wat ik absoluut zelf moet doen en aan niemand anders wil toevertrouwen. Mocht ik dit niet zelf doen, dan zou ik niet met een gerust hart aan de voorstelling beginnen. Als ik er mij van verzekerd heb dat alles klaar is en op zijn plaats ligt, begeef ik mij naar de bar en bestel een glas rode wijn.

19u30 : Het publiek begint toe te stromen. Rustig begeef ik mij naar de zaal en zoek een rustig plaatsje achter het decor waar ik geniet van mijn glas wijn en nog wat kan bezinnen. Veel acteurs doorlopen nog eens hun tekst maar ik niet. Dat boek achter de scene is voor mij een teken van onzekerheid en daar wil ik niet mee geconfronteerd worden. Ik zit dus wat met mijn ogen dicht, ik hou me wat bezig met mijn smartphone of ik luister naar het geroezemoes van de mensen die hun plaatsje zoeken in de zaal.

19u55 : De regisseur komt binnen om zijn of haar acteurs een hart onder de riem te steken. We wensen elkaar succes en nemen ons plaatsen in. Nu begint het hart serieus te kloppen en de adrenaline te stromen. De zintuigen staan plots op scherp. Het kleinste geluidje hoor ik, het kleinste temperatuurverschil voel ik. Ik sluit me bewust af van wat er zich rond mij afspeelt. Nu wil ik door niets meer afgeleid worden. Volledige focus op het stuk. Mijn eerste bewegingen. De eerste woorden die ik moet uitspreken.

20u00 : Het licht gaat uit. De muziek start en het geroezemoes in de zaal sterft uit. Mijn hart gaat wild te keer. Rustig probeer ik mijn ademhaling te controleren en het beven van mijn handen onder controle te krijgen. Het licht gaat weer aan en de voorstelling begint. Straks is het mijn beurt. Een laatste blik naar de acteurs die nog bij mij achter de scene staan. Een knipoog, een duim omhoog, diep inademen… Daar gaan we. Ik ga de scene op, zeg mijn eerste woorden en ik voel me plots helemaal anders. Een aangenaam gevoel maakt zich van mij meester. De eerste reacties van mijn tegenspelers en vanuit het publiek werken als het ware kalmerend. Het publiek dat vlak voor mijn neus zit, kijk ik tijdens de voorstelling nooit aan. Ik wil niet afgeleid worden door een reactie van iemand die ik mogelijks verkeerd kan interpreteren. Als ik naar het publiek kijk, is dat altijd net boven de hoofden. In een zwarte leegte. Als acteur geniet ik van iedere minuut op de bühne. Van dicht bij kunnen mee maken hoe mijn medeacteurs zich zoveel mogelijk in hun personage inleven.

21u45 : Het stuk loopt op zijn einde. Ik weet dat ik straks mijn laatste zin zal uitspreken. Voila… Dat was het. Het laatste stukje tekst is er uit. In mijn hoofd ben ik al bezig met mijn eigen prestatie te beoordelen en meestal ben ik nooit tevreden. Er is altijd wel iets waarvan ik dacht dat ik de mist in ging of beter kon doen. Zelden wordt dit door het publiek of een medespeler bevestigt maar ik ben nu eenmaal heel kritisch voor mezelf. Ik ben een amateurspeler maar toch… Ok, nog even geconcentreerd blijven tot het einde. Nog even… nog even… Ja ! Het is zover. Het licht schiet aan en samen met mijn medespelers groet ik het publiek en geniet ik van het applaus. Applaus is een grote waardemeter en het is telkens weer kicken als mensen blijven applaudisseren of soms recht gaan staan. Geen enkele acteur of actrice is hier ongevoelig voor. Geloof me maar. Na een derde groet, begeven we ons terug achter het decor en feliciteren elkaar uitbundig met schouderkloppen, knuffels en kussen. We hebben het weer geflikt. Van stilte achter het decor is nu geen sprake meer. Vrolijk wordt er gelachen met de onvermijdbare misstappen die tijdens een voorstelling gebeuren en er worden heel gemeende complimenten uitgedeeld. Ik kleed mij om en geniet al van een eerste drankje dat klaar werd gezet door één van onze medewerkers. Medewerkers die o zo belangrijk zijn voor ons acteurs.

22u00 : Zenuwachtig betreed ik de bar waar een groot deel van het publiek nog zit na te praten. Van alle kanten word ik gefeliciteerd en klampen mensen mij aan om hun mening te geven. Bij sommige mensen wordt die mening uitgebreid besproken met een lekker drankje erbij. Positieve en kritische opmerkingen worden uitgewisseld. En die kritische opmerkingen moeten er zijn. Alleen op deze manier komen we te weten hoe we het de volgende keer (nog) beter kunnen doen. En terwijl mijn smaakpupillen door mijn drankje vertroeteld worden, geniet ik na. Geniet ik van de gezellige drukte rond mij. Geniet ik van het samen zijn met mijn vrienden. Geniet ik van het theaterwereldje.

Netflix

netflix-tv-shows-dramas3

Wat TV kijken betreft, ben ik soms een rare snuiter. Terwijl de grote massa mee gaat in de hypes die sommige series veroorzaken (Lost, Game of Thrones, Het eiland, Van vlees en bloed, …) ben ik veelal de zonderling die niet kijkt. Het gebeurde vroeger zelfs heel zelden dat ik naar series keek via de kabel. Zondagavond is zo’n typische avond waarop in ons Belgenlandje de beste series vertoond worden en terwijl de dag er na iedereen op het werk enthousiast discussieerde, zat ik met die één of twee uitzonderingen, die ook niet gekeken hadden, te praten over een voetbalmatch of de actualiteit. Soms werd mijn interesse wel gewekt door de gesprekken rond mij en dan bekeek ik eens de DVD als mij dat beter uitkwam. Zonder de verplichting om op een bepaald uur thuis te zijn om de serie verder te volgen. Ik hoor het jullie al zeggen : “Jamaar Pedro, je kan dat ook opnemen hé.” Dat klopt, maar het gebeurde heel erg vaak dat ik die opnames niet tijdig kon inkijken en dan moest wissen omdat ik absoluut die ene sportwedstrijd, documentaire of film wou opnemen. Wanneer gaan ze trouwens eens digicorders maken bij telenet waar je 2000 films kan op bewaren ? Series werden dus enkel bekeken als ik in het bezit was van de DVD’s (zoals de X-files). Die werden dan meestal ook in het gezelschap van mijn vrouw in één ruk uitgekeken. En dan kwam plots Netflix. Holy shit, wat bracht dit een verandering in mijn leven zeg. Plotseling had ik toegang tot prachtige series waar en wanneer ik maar wilde. Op TV, op mijn tablet, laptop, in bed, in de tuin, op de camping, in het buitenland, enz. Ik startte met een gratis abonnement van een maand en een paar minuten later begon ik de catalogus te doorlopen. Ik kwam al gauw bij House MD terecht waar ik al zo veel over gehoord had. “Ok” dacht ik toen, “even kijken naar de eerste aflevering van seizoen 1”. Diezelfde avond bekeek ik ook aflevering 2 en 3. Voor ik het wist, was ik een bingewatcher terwijl ik op dat moment nog nooit van dat woord gehoord had. Mijn gratis maand was al snel voorbij dus betaalde ik met veel plezier de 9 euro per maand om verder te kunnen kijken. We zijn intussen een jaar verder en 3 series heb ik intussen volledig bekeken, althans, de beschikbare seizoenen tot nu toe : House MD, Gotham en House of Cards. 3 ijzersterke series die ik zonder Netflix wellicht nooit zou bekeken hebben. Sinds vorige week zit ook het eerste seizoen van “Orange is the new black” er op. Veel ga ik niet vertellen hierover want ik ben van plan om nog een review te schrijven. Tussen de series door bekijk ik graag ook één van de films of documentaires die ter beschikking worden gesteld. En het moet gezegd : het aanbod wordt alsmaar beter. Ik begin zelfs tijd te kort te komen verdorie. Laat die lange, koude wintermaanden maar komen dus. Netflix houdt mij wel warm.

De Tien: Beste acteurs “Estafette Race”

De-Filmkijker-De-Tien-Beste-Acteurs-Estafette-blogathon

Door vriend Kurt, bezieler van de blog “Kurt Blogt” werd ik genomineerd om mee te doen aan een soort wedstrijd (DE TIEN: BESTE ACTEURS “ESTAFETTE RACE”) waarbij we met een aantal bloggers op zoek gaan naar de 10 beste acteurs van de wereld. Een leuk idee als je ’t mij vraagt en met veel plezier doe ik hier, als groot filmliefhebber, aan mee.

Deze estafette race werd gestart door de blogger Nostra (De Filmkijker). Hij maakte een lijst met namen van acteurs waarvan hij vindt dat zij de tien beste acteurs zijn. Dan gaf hij het stokje door aan een andere blogger die verplicht werd 1 acteur uit de lijst te schrappen en er vervolgens één acteur weer aan toe te voegen.

De regels van Nostra :

  • Wanneer een blogger de update publiceert en jou het stokje overhandigt heb je precies een week om jouw update van de lijst te plaatsen (het liefst zo snel mogelijk natuurlijk, het is per slot van rekening een race). Lukt dit niet, dan ben je gediskwalificeerd en moet een andere blogger worden genomineerd
  • Gebruik het logo van deze estafette race in je post en link naar dit bericht. Ik blijf deze updaten zodat je alle gerelateerde artikelen kan vinden (een link naar het artikel van degene wie je het stokje kreeg is overigens ook makkelijk voor je lezers)
  • Je kan alleen een artikel plaatsen als je daadwerkelijk gekozen bent als de volgende in de race

Hier gaan we dan.

Deze 9 mogen blijven :

Philip_Seymour_Hoffman_2011

Philip Seymour Hoffman

Vooral gekend voor zijn rol in “Capote” die hij op een sublieme manier wist neer te zetten. Deze man zou nog vele awards gewonnen hebben ware hij niet veel te vroeg van ons heen gegaan.

Michael_Fassbender_by_Gage_Skidmore_2015

Michael Fassbender

Een acteur die telkens weer schittert en bij de beste mag gerekend worden van zijn generatie. Ik leerde hem kennen door “Inglorious Basterds” maar hij wist mij het meest te verbazen als de graatmagere IRA-gevangene in “Hunger”

Jake_Gyllenhaal_Cannes_2015

Jake Gyllenhaal

Eventjes was ik aan het twijfelen om Jake van de lijst te verwijderen maar zijn veelzijdigheid als acteur en vooral zijn sterke acteerprestatie in “Brokeback Mountain” hebben mij er van weerhouden om dit te doen. Zijn zus heeft mij trouwens ook al een paar keer weten te bekoren.

220px-Al_Pacino_-_Hummel

Al Pacino

Tja… Al Pacino… Is er iemand op de wereld die het zou aandurven om deze topacteur van de lijst te halen ? Veel woorden ga ik er niet aan vuil maken. Al moet gewoon op deze lijst. Punt.

Joaquin_Phoenix_2014

Joaquin Phoenix

Ik zou niet onmiddellijk aan hem denken mocht ik zelf een top tien samen stellen maar hij is op zijn minst het vermelden waard. Bij het bekijken van de “The Village” was er al iets wat mijn interesse in deze acteur opwekte. En het feit dat ik hem tijdens het bekijken van “Gladiator” met veel goesting een djoef op zijn bakkes wou geven (zelden iemand met zoveel overtuiging een smeerlap zien spelen), toont aan dat deze acteur het publiek beroerd.

Daniel_Day-Lewis,_Jaguar,_Mille_Miglia_2013_cropped

Daniel Day-Lewis

Is er één acteur die meer uitblinkt in method-acting dan Daniel ? Daniel speelt geen personage. Daniel IS het personage. Bangelijk soms om te zien. Ik heb een vermoeden dat zijn medeacteurs tijdens de opnames zelfs nooit de echte Daniel te zien krijgen maar enkel zijn personage. Stel je voor. Wat mij betreft mag hij wel vaker op het scherm te zien zijn.

Picture_of_Marlon_Brando_in_the_late_40's

Marlon Brando

Een fantastisch acteur die zijn plaatsje op deze lijst zeker verdient. Hoewel hij schitterend was in “The Godfather” en “Apocalypse Now”, heb ik toch een voorkeur voor de jongere, rebelse Marlon Brando.

Robert_De_Niro_Cannes_2016

Robert De Niro

De man die in ons in een ontelbaar aantal films liet genieten van zijn magistraal talent als acteur. Helaas ben ik het ook volledig eens met Kurt die terecht opmerkt dat onze vriend Robert zwaar bergaf aan ’t gaan is en het niet zo nauw meer neemt met zijn rolkeuzes. Maar hem uit deze lijst zwieren zou net een stapje te ver zijn, Kurt 😉

220px-Robin_Williams_2011a_(2)

Robin Williams

Eén van mijn favorieten en ik ben verheugd dat Kurt hem heeft toegevoegd. God, wat mis ik hem. Onlangs was ik nog een interview met hem aan het bekijken tijdens de Graham Norton Show. Toen viel het mij voor het eerst op dat deze man wel degelijk geplaagd werd door de demonen van depressiviteit. Vooral gekend door zijn onweerstaanbare humor maar een man die ook verdomd goed kon acteren. “Dead Poets Society” en “One Hour Photo” zijn inderdaad twee pareltjes maar ik vond hem ook steengoed in de door velen verguisde film “Bicentennial Man”.

We nemen afscheid van :

Oscar_Isaac_by_Gage_Skidmore

Oscar Isaac

Toegegeven, Oscar is een goed acteur. Maar hem in de lijst zetten van de 10 grootsten is hem iets te veel eer aandoen. Oscar is minder bekend bij het grote publiek en de grote awards ontbreken (voorlopig) nog op zijn erelijst. Wie weet verdient hij binnen 10 of 20 jaar wel zijn plaatsje op de lijst.

En we zeggen welkom tegen :

Tom_Hanks_2014

Tom Hanks

Het feit dat ik maar 1 acteur mocht toevoegen is een ware marteling geweest. Spontaan kwamen acteurs zoals Jack Nicholson, Denzel Washington, Kevin Spacey en zelfs Brad Pitt (de man kan echt steengoed acteren, dames en heren) naar boven. Toen dacht ik even dat het niet noodzakelijk een Amerikaan of Engelsman hoefde te zijn : Christoph Waltz en Mads Mikkelsen zouden niet slecht staan op de lijst. En dan heb je ook een aantal acteurs waarvan je denkt ”Hmmm, net niet goed genoeg” zoals Tim Robins, Samuel L. Jackson, Tom Cruise, Nicholas Cage, Sean Penn, Leonardo Di Caprio … Wie zou ik kiezen ? Wie bracht mij als acteur aan het lachen ? Liet mij op het puntje van mij stoel zitten ? Bezorgde mij een brok in de keel ? Deed mij met open mond naar het scherm staren ? Kortom, een veelzijdig acteur die zijn plaats in de top 10 absoluut verdient. Ik kon maar 1 naam bedenken : Tom Hanks. In “The Money Pit”, “big” en “A League Of Their Own” bracht hij mij aan het lachen. In “Apollo 13” en “Saving Private Ryan” deed hij mij op het puntje van mijn stoel zitten. “Philadelphia” en “The Green Mile” bezorgden mij een krop in de keel en met open mond zat ik naar zijn acteerprestaties te kijken in “Forrest Gump” en “The Road To Perdition” (ja, Tom kan ook een slechterik spelen). Dus, wat mij betreft hoort deze klassebak in de lijst te staan. Welkom Tom.

Ik ben nog een groentje in het bloggerswereldje en kan de fakkel dus jammer genoeg niet aan een gekend blogger doorgeven. Gelukkig kwam Kurt mij ter hulp en hij gaf mij de namen van enkele bevriende bloggers. Mijn keuze is gevallen op “Wilco Born”. Ik hoop dat mijn nominatie aanvaard wordt en ben benieuwd naar de volgende afvaller en nieuwkomer.